Ze względów logistycznych nie zdecydowaliśmy się na wyprawę w góry wysokie, ale mieszkanie w Krakowie ma ten atut, że w ciągu godziny można znaleźć w przeuroczym Beskidzie Wyspowym, który jesienią rozpieszcza kolorami! Wyposażeni w ślubne kreacje, plecaki, buty trekingowe, termos z herbatą i cienki wełniany koc, wybraliśmy się na tą nieoczywistą wycieczkę na polanę pod Ćwilinem, wzbudzając przy tym spore poruszenie wśród turystów. Ci odwzajemniali się życzeniami i odrobiną rozgrzewającej cytrynówki na cześć Gabi i Mikołaja. Była ciepła rozgrzewająca herbata wśród beżowych, przejrzałych traw, były piękne widoki i dość łaskawa pogoda. Było sporo śmiechu, dużo rozmów i wiele ciepła i bliskości.

Podczas takich sesji nie ma gotowego scenariusza. Jest miejsce i jesteście Wy i to głównie dzięki Wam i Waszej bliskości mogą powstać takie zdjęcia. Gabi, Mikołaju – dziękuję za zaufanie i ten cudownie spędzony czas w moim naturalnym środowisku.

Muzyka: Tamte Dni – Krzewy

Piękne słońce, które tego dnia na przekór postanowiło pokazać swoje łaskawe oblicze, przebijało się przez oszklone ściany palmiarni i nadawało wszystkiemu jeszcze bardziej wiarygodnej, egzotycznej estetyki. Ściany tropikalnej roślinności o niespotykanych w naszym kraju odcieniach zieleni, stanowi idealne tło dla naszej sesji. Rozgościliśmy się tam na tyle długo, że po upływie ustalonego czasu zostaliśmy subtelnie wyproszeni przez zraszacze. Udało się umknąć we względnie suchych ubraniach, ale z materiałem zdjęciowym na tyle dobrym, że mam śmiałość się nim z Wami tutaj podzielić.

Muzyka: Carlos Santana – Samba Pa Ti

Pojechaliśmy zatem w miejsce bliskie ich sercu – na małą działkę w okolicach Pilicy, na której spędzają sporo czasu. Wokół znikoma ilość cywilizacji, zabudowy i ludzi, czyli coś, co bardzo lubię. Wykorzystaliśmy do sesji okoliczne lasy, szopy, łąki, pola, domy. Dopisało absolutnie wszystko – miejscówka, nastroje, pogoda, słońce i… komary (niestety!), które podczas ujęć przy zachodzie słońca chciały nas dosłownie zjeść żywcem! Wyrazy uznania dla Karoliny, która miała odkryte plecy i ramiona i dzielnie znosiła boje z tymi krwiożerczymi bestiami.

Karolino, Piotrze – raz jeszcze dziękuję Wam za zaufanie, cudownie spędzony czas, za tą znajomość i piękny materiał, który bezdyskusyjnie jest ozdobą mojego portfolio, a który nie powstałby bez Was!

Suknia Karoliny: Strefa Panny Młodej
Biżuteria: Orska.pl – kolekcja Thuja
Garnitur Piotra: VISTULA

Muzyka: Max Avery Lichtenstein – Tarnation

Uparłem się, że muszę tam być, bo Karolinę i Piotra polubiłem od pierwszego spotkania w Krakowie. No i nie zawiodłem się – do ślubu, który odbył się w kościele św. Józefa na Rynku Podgórskim w Krakowie (piękny! jeden z moich ulubionych!) pojechali zabytkową Skodą prowadzoną przez przyjaciela Piotra. Na miejscu czekał ksiądz-performer, w zachowaniu bardzo podobny do księdza, którego widziałem kiedyś na ślubie we Włoszech. Zaopatrzony był w rekwizyty – m. in. stetoskop, który Karolina i Piotr wykorzystali do wsłuchania się w bicie swoich serc. Świetna, nowoczesna i zapadające w pamięć ceremonia.

Po wszystkim udaliśmy się do Folwarku Zalesie, w okolicach którego wykonaliśmy kilka ujęć plenerowych. Po ich zrobieniu od razu wiedziałem, że trafią do mojego portfolio. A to wszystko dzięki nim – Karolina wyglądała jak rzymska bogini, a Piotr jak model z żurnala. Scenerię stanowiły paprocie, porosty i bardzo pierwotny fragment lasu, tuż obok miejsca, w którym odbywało się wesele. No a potem to już była istna balanga – czułem się jak w teledysku zrealizowanym w szkole tańca – takiej ilości doskonale tańczących i spontanicznie bawiących się ludzi dawno nie widziałem.

Żałuję dwóch rzeczy – że musiałem wyjść tak wcześnie i nie mogłem dłużej się z Wami pobawić i że nie poznałem… Waszego psa! Ale to nadrobimy niebawem podczas spotkania! Dzięki kochani!

Wesele: Folwark Zalesie – Grajów/Wieliczka
Suknia Karoliny: Strefa Panny Młodej
Biżuteria: Orska.pl – kolekcja Thuja
Garnitur Piotra: VISTULA
Dancefloor: hulajnogi
Make-up: Magdalena Magija Makeup & Hair

Muzyka: Bill Withers – Lovely Day

Tym razem było ich 3 – Ona, On i ich wierny przyjaciel, pełnoprawny członek rodziny – pies Precel! Sporo się o nim nasłuchałem (tylko dobrego!), ale okazja do spotkania nadarzyła się dopiero podczas zaległej sesji poślubnej, którą zorganizowaliśmy prawie rok po ich ślubie! Niestety nie mógł towarzyszyć nam podczas całej sesji, bo jego energia i spontaniczność są niekontrolowalne.

Pojechaliśmy zatem w miejsce bliskie ich sercu – na małą działkę w okolicach Pilicy, na której spędzają sporo czasu. Wokół znikoma ilość cywilizacji, zabudowy i ludzi, czyli coś, co bardzo lubię. Wykorzystaliśmy do sesji okoliczne lasy, szopy, łąki, pola, domy. Dopisało absolutnie wszystko – miejscówka, nastroje, pogoda, słońce i… komary (niestety!), które podczas ujęć przy zachodzie słońca chciały nas dosłownie zjeść żywcem! Wyrazy uznania dla Karoliny, która miała odkryte plecy i ramiona i dzielnie znosiła boje z tymi krwiożerczymi bestiami.

Karolino, Piotrze – raz jeszcze dziękuję Wam za zaufanie, cudownie spędzony czas, za tą znajomość i piękny materiał, który bezdyskusyjnie jest ozdobą mojego portfolio, a który nie powstałby bez Was!

Plan był taki, że spędzamy miły, rodzinny weekend w Lanckoronie pod Krakowem, a przy okazji zrobimy zdjęcia. Ale jak tu myśleć o planszówkach, winie, kominku i zabawie z dzieciakami skoro w głowie snujesz plany jak tą sesję „rozegrać”. Wymyśliliśmy, że wstaniemy bladym świtem, żeby złapać legendarne, jesienne lanckorońskie mgły. Pobudka była bolesna, a okazała się jeszcze boleśniejsza, gdy wyszliśmy z domu i… nie było nawet grama mgły. Na szczęście byliśmy w tak urokliwej okolicy, że na każdym kroku znajdywaliśmy świetne miejscówki to zrobienia zdjęć.

Polskie lato 2018 należało to najcieplejszych i najpiękniejszych jakie pamiętam. My zdjęcia zaplanowaliśmy na koniec września i trafił nam się… cholernie chłodny weekend (rano ok. 5-7*C). Po gorącym lecie doznaliśmy szoku termicznego. Szczególnie Maja. Mimo wszystko M&S okazali się najdzielniejszymi „modelami” z jakimi miałem okazję do tej pory pracować. Wchodzili w miejsce, do których niejedna osoba bałaby się wejść w trekingowym ubraniu i podejmowali wyzwania, które niejedną parę by skutecznie zniechęciły do dalszego robienia zdjęć. A oni – bez zająknięcia i zbędnego zrzędzenia wykonywali polecenia. No ale nie ma się co dziwić – oboje są zawodowymi żołnierzami (TAK! MAJA TEŻ!), więc można powiedzieć – idealni kandydaci na plenerowe zdjęcia.

Kochani! Podziwiam Was i bardzo Wam dziękuję za ten czas!

Muzyka: Jill Andrews & Langhorne Slim – Sea of Love